sábado, 13 de febrero de 2016

Xeriátricu

Y recordó entós aquel día en qu'olvidó la dignidá 
colgada d'un gabitu l'horru.
Y arrenegó de la cuna que lu añó, de la lleche que mamó,
de los cancios qu'escuchó, de la llingua que faló...
Y apostalgáu nel sillón del xeriátricu
decatóse de que viviere una vida ayena,
que fuere una marioneta d'otres cunes, d'otra lleche,
d'otros cancios y d'otra llingua...
Y tresaleció entós por vivir la so vida propia...
Pero yá yera tarde.
Mui tarde. 
Mortalmente tarde.